Ακούω γύρω μου πολλές φορές τη φράση “εγώ θα αλλάξω τον κόσμο;” ή “ο κόσμος δεν αλλάζει με μια μόνο κίνηση”. Αν κοιτάξουμε όμως πίσω στο παρελθόν θα δούμε μικρές πράξεις ανθρώπων που όταν έλαβαν χώρα κανείς δεν πίστεψε ότι κάτι θα αλλάξει όμως αυτές οι μικρές πράξεις στάθηκαν αφορμή ώστε να γίνουν ριζικές αλλαγές που σημάδεψαν την ιστορία. Η σημερινή μέρα είναι αφιερωμένη στους αγώνες που δόθηκαν από γυναίκες ανά τον κόσμο πολλά χρόνια πριν, προκειμένου να χαίρουν ίσης αντιμετώπισης με τους άντρες.Αγώνες από γυναίκες που δεν βολεύτηκαν με όσα είχαν, δεν θεώρησαν δεδομένη την κατάσταση που επικρατούσε και προσπάθησαν να την αλλάξουν. Η σημερινή ημέρα είναι αφιερωμένη σε…

Γιαγιά και παππούς. Δύο λέξεις τόσο μικρές κι όμως γεμάτες από αγάπη, φροντίδα, στοργή… Ερχόμαστε σε αυτόν τον και το πρώτο πράγμα που γνωρίζουμε είναι η τεράστια αγάπη των γονιών μας, ποιος όμως θα το περίμενε ότι πέρα απ’ αυτήν υπάρχει μια άλλη αγάπη βαθύτερη, πιο ουσιαστική, πιο πολύπλευρη. Η αγάπη των παππούδων! Δύο άτομα τα οποία μόλις έμαθαν ότι βρίσκεσαι στην κοιλιά της μαμάς σου σε αγάπησαν με όλο τους το είναι. Και μόλις γεννήθηκες και σε κράτησαν στην αγκαλιά τους; Πυροτεχνήματα παντού… Η ζωή τους πλέον είσαι εσύ, ένα μικρο ανήμπορο ανθρωπάκι το οποίο ήρθε να γεμίσει τα κενά τους και να τους δώσει τον ρόλο που επιθυμούσαν…

Ξύπνησα πάλι σήμερα το πρωί με φόβο, με φόβο να ανοίξω την τηλεόραση. Έβλεπα όνειρα με όπλα, χειροβομβίδες όλο το βράδυ. Σκεφτόμουν πώς δεν θα μπορούσα να ακούσω πάλι για νεκρούς, για πολέμους, για γυναικοκτονίες, για πανδημία, για ενδοοικογενειακή βία. Ξύπνησα με τον φόβο, με τον φόβο για το αύριο, για το μέλλον του παιδιού μου και όλων των παιδιών του κόσμου. Ένα μέλλον που πρέπει να το χτίσουμε, όχι να το γκρεμίσουμε. Ένα μέλλον όμορφο και καθαρό, όχι άσχημο, όχι βρώμικο. Σκεφτόμουν που πήγε η χαρά μας; Που πήγε η ανεμελιά μας; Ποσό καιρό έχω να ανοίξω την τηλεόραση και να ακούσω κάτι καλό, έστω και μικρό. Ακούω για…