Για πολλά χρόνια ήμουν ένας άνθρωπος που δούλευε από το πρωί μέχρι το βράδυ(κυριολεκτικά). Τότε πίστευα, ότι αυτό που κάνω είναι πάρα πολύ δύσκολο. Ώρες-ώρες σκεφτόμουν “Αχ όταν θα κάνω και εγώ παιδί,θα κάτσω σπίτι να ξεκουραστώ, όπως όλες οι άλλες γυναίκες”. Πίστευα, ότι αυτό που κάνω είναι τόσο κουραστικό και είχα την λανθασμένη πεποίθηση, ότι οι μαμάδες στο σπίτι, απλά κάθονται, ξεκουράζονται πάνε βόλτες. Όλες οι σκέψεις ήταν λανθασμένες. Με το πέρασμα του χρόνου, όταν έκανα το δικό μου παιδί, οι αϋπνίες και το άγχος μου χτύπησαν την πόρτα. Αναθεώρησα όσα πίστευα για την καθημερινότητα μιας μαμάς.  Ξαφνικά αισθανόμουν, ότι οι ατελείωτες ώρες στη δουλειά, που τότε με έκαναν…

Αυτό το άρθρο θέλω να το αφιερώσω στο παιδί μου, τη μεγαλύτερη αγάπη της ζωής μου, στο θαυματάκι μου και καλύτερο μου φίλο. Σε εσένα παιδί μου,που κάποιες φορές η κούραση μου, κάποιες φορές η στεναχώρια μου και άλλες τα άγχη μου, αναγκάστηκες, να με ακούς να σου υψώνω την φωνή. Σε εσένα που το μόνο που ήθελες ήταν να παίξω μαζί σου. Να κάνουμε παρέα μια σκανδαλιά. Να πάμε μια βόλτα. Και εγώ από την άλλη βουτηγμένη στη καθημερινότητα,στην καθημερινότητα που μας συνεπαίρνει, περνούσα δικές μου δύσκολες στιγμές. Κάποιες φορές σε μάλωνα χωρίς να φταις. Μα έτσι δεν είμαστε οι άνθρωποι; Με αδυναμίες, ελαττώματα και πολλές φορές λυγίζουμε. Σημασία…

Σήμερα πήγαμε βόλτα με τα παιδιά στην Αριστοτέλους. Η κόρη μου έχει λατρεία με τα μπαλόνια (όπως πολλά παιδάκια υποθέτω). Ήθελε πάση θυσία να της αγοράσουμε ένα μπαλόνι από έναν πλανόδιο, ξέρετε αυτά με το ήλιον που πετάνε. Της πήραμε λοιπόν ένα μπαλόνι με τον αγαπημένο της ήρωα. Ήταν τόσο χαρούμενη. Το κρατούσε, έτρεχε και κοιτούσε πίσω της αν την ακολουθεί. Είχε ξετρελαθεί. Της εξηγήσαμε ότι σε περίπτωση που της φύγει από το χέρι θα πετάξει ψηλά. Της προτείναμε να το δέσουμε από την άκρη στο μπουφάν της σε περίπτωση που της φύγει. Δεν ήθελε με τίποτα. Ήθελε να το κρατά η ίδια. Να το οδηγεί, να το τραβάει και…