Τις αγαπήσαμε και τις αγαπάμε για ότι ήταν, για ότι είναι, αλλά κυρίως για αυτά που έχουνε πει… Συγκεντρώσαμε κάποιες χαρακτηριστικές ατάκες από διάσημες γυναίκες και σας τις παρουσιάζουμε.  Jacqueline Lee Bouvier “Jackie” Kennedy Onassis: (28 Ιουλίου 1929 – 19 Μαΐου 1994)  Ήταν πρώτη κυρία των Η.Π.Α. και σύζυγος του πρώην προέδρου των Η.Π.Α. John Fitzgerald “Jack” Kennedy και του Έλληνα εφοπλιστή Αριστοτέλη Ωνάση.  «Την πρώτη φορά παντρεύεσαι από έρωτα, την δεύτερη για λεφτά και την τρίτη για την συντροφιά» «Θέλω να ζήσω τη ζωή μου, όχι να την ηχογραφήσω» Elizabeth Rosemond Taylor: (27 Φεβρουαρίου 1932 – 23 Μαρτίου 2011)  Ήταν Άγγλο-Αμερικανίδα ηθοποιός. Αγαπούσε πολύ τα κοσμήματα και τα αρώματα και…

Ακούω γύρω μου πολλές φορές τη φράση “εγώ θα αλλάξω τον κόσμο;” ή “ο κόσμος δεν αλλάζει με μια μόνο κίνηση”. Αν κοιτάξουμε όμως πίσω στο παρελθόν θα δούμε μικρές πράξεις ανθρώπων που όταν έλαβαν χώρα κανείς δεν πίστεψε ότι κάτι θα αλλάξει όμως αυτές οι μικρές πράξεις στάθηκαν αφορμή ώστε να γίνουν ριζικές αλλαγές που σημάδεψαν την ιστορία. Η σημερινή μέρα είναι αφιερωμένη στους αγώνες που δόθηκαν από γυναίκες ανά τον κόσμο πολλά χρόνια πριν, προκειμένου να χαίρουν ίσης αντιμετώπισης με τους άντρες.Αγώνες από γυναίκες που δεν βολεύτηκαν με όσα είχαν, δεν θεώρησαν δεδομένη την κατάσταση που επικρατούσε και προσπάθησαν να την αλλάξουν. Η σημερινή ημέρα είναι αφιερωμένη σε…

Γιαγιά και παππούς. Δύο λέξεις τόσο μικρές κι όμως γεμάτες από αγάπη, φροντίδα, στοργή… Ερχόμαστε σε αυτόν τον και το πρώτο πράγμα που γνωρίζουμε είναι η τεράστια αγάπη των γονιών μας, ποιος όμως θα το περίμενε ότι πέρα απ’ αυτήν υπάρχει μια άλλη αγάπη βαθύτερη, πιο ουσιαστική, πιο πολύπλευρη. Η αγάπη των παππούδων! Δύο άτομα τα οποία μόλις έμαθαν ότι βρίσκεσαι στην κοιλιά της μαμάς σου σε αγάπησαν με όλο τους το είναι. Και μόλις γεννήθηκες και σε κράτησαν στην αγκαλιά τους; Πυροτεχνήματα παντού… Η ζωή τους πλέον είσαι εσύ, ένα μικρο ανήμπορο ανθρωπάκι το οποίο ήρθε να γεμίσει τα κενά τους και να τους δώσει τον ρόλο που επιθυμούσαν…

Ξύπνησα πάλι σήμερα το πρωί με φόβο, με φόβο να ανοίξω την τηλεόραση. Έβλεπα όνειρα με όπλα, χειροβομβίδες όλο το βράδυ. Σκεφτόμουν πώς δεν θα μπορούσα να ακούσω πάλι για νεκρούς, για πολέμους, για γυναικοκτονίες, για πανδημία, για ενδοοικογενειακή βία. Ξύπνησα με τον φόβο, με τον φόβο για το αύριο, για το μέλλον του παιδιού μου και όλων των παιδιών του κόσμου. Ένα μέλλον που πρέπει να το χτίσουμε, όχι να το γκρεμίσουμε. Ένα μέλλον όμορφο και καθαρό, όχι άσχημο, όχι βρώμικο. Σκεφτόμουν που πήγε η χαρά μας; Που πήγε η ανεμελιά μας; Ποσό καιρό έχω να ανοίξω την τηλεόραση και να ακούσω κάτι καλό, έστω και μικρό. Ακούω για…

Με πήρε τηλέφωνο η αδελφή μου, το ήξερα πριν το σηκώσω ότι κάτι έπαθε η γιαγιά. Μου το είπε. Δεν αντέδρασα. Το κλείσαμε. Για εκείνα τα λίγα λεπτά πριν το ξεστομίσω νόμιζα πως ζει ακόμα. Λες και η σιωπή την κρατά ζωντανή. Για λίγα λεπτά την ένιωσα εκεί δίπλα μου ζωντανή. Καταβεβλημένη, μα με καρδιά ζεστή. Και μετά το λες, το ακούς και έτσι ξέπνοα εξαφανίζεται, σαν αεράκι από βιβλίο που κλείνει απότομα. Η κηδεία ήταν στις 10:30. Την αντίκρισα μπαίνοντας στην εκκλησία.Το δέρμα της άκαμπτο, χλωμό, ζαρωμένο.Φορούσε μια μαύρη γούνα και την μαύρη της κολαριστή φούστα την καλή. Πάντα της άρεσε να είναι καλοντυμένη. Πνιχτοί λυγμοί, ψίθυροι, άνθρωποι στα…

Αν στο άκουσμα μιας είδησης βιασμού η πρώτη ερώτηση που σου έρχεται στο μυαλό είναι τι φορούσε το θύμα τότε σταμάτα να διαβάζεις αυτό το άρθρο.