Ας διασκεδάσουμε λιγάκι και ας θυμηθούμε στιγμές των Απόκριων που έχουμε ζήσει! Χαζεύοντας παλιές φωτογραφίες έχω δει τον εαυτό μου ντυμένο πασχαλίτσα, πεταλούδα, παγώνι, και κάτι με φόρεμα μεταξύ βασίλισσας και σπανιόλας (ποτέ δεν κατάλαβα τι ακριβώς ήταν αυτή η στολή)!!! Ακόμη θυμάμαι τα φτερά της πεταλούδας, μία υπέροχη φούστα από τούλι σε φανταχτερά χρώματα, που μου έραψε η γειτόνισσα και την στέκα με τις κεραιούλες της πεταλούδας που ήταν κάτι σαν στρογγυλές κόκκινες φαντεζί ντισκομπάλες.  Είχαν έρθει τα ξαδέρφια μου ντυμένοι καουμπόηδες και αναρωτιόμουν… Μα καλά, εγώ τέτοια υπερθεά να μην έχω δίπλα μου πρίγκιπες και ιππότες και να έχω καουμπόηδες;; Ησύχασε καλέ, λέει τώρα η φωνή μέσα μου,…

Και εκεί που γελούσαμε και όλα ήταν μέλι γάλα έγινε το απρόβλεπτο. Μία παρεξήγηση… Ένα μήνυμα στάθηκε αφορμή να στεναχωρήσω μία φίλη!Πάνω στη συζήτηση των μηνυμάτων μας είπα ότι πειράχτηκα… πειράχτηκα για κάτι που έκανε, ενώ ουσιαστικά είχα δώσει την συγκατάθεσή μου… Ακούγεται άκυρο αλλά συνέβη! Μου είπε ότι στεναχωρήθηκε και άρχισε να νιώθει άσχημα…Της είπα ότι δεν θα έπρεπε, αφού τελικά εγώ είχα συμφωνήσει, αλλά ειλικρινά δεν περίμενα ότι αυτό που συνέβη μετέπειτα θα με έκανε να νιώθω άβολα και προβληματισμένη. Τι σας λέω τώρα; Εντάξει σίγουρα δεν χρειάζεται να μπω σε λεπτομέρειες γιατί δεν είναι αυτή η ουσία. Η ουσία είναι άλλη.Παλιότερα θα ένιωθα άσχημα, θα έκλαιγα ίσως…

Πρωινό Σαββάτου! Έχουμε συμφωνήσει με τον άντρα μου από την προηγούμενη ότι θα αφήσουμε τα παιδιά στα πεθερικά μου ώστε να ξεκινήσουμε να κάνουμε κούτες μιας και βρισκόμαστε σε φάση μετακόμισης (για την οποία θα σας μιλήσω αναλυτικά σε επόμενο άρθρο). Ξυπνάμε το πρωί και μετά από τις καθιερωμένες αγκαλιές και φιλιά με τα παιδιά, ξεκινάμε τη πρωινή μας ρουτίνα. Στη συνέχεια ντύνουμε τα παιδιά, ετοιμάζουμε τη τσάντα τους με τα ρούχα και τα φαγητά τους και μπαίνουν μαζί με τον άντρα μου στο ασανσέρ, τους αποχαιρετώ και κλείνω την πόρτα πίσω μου.Κατευθύνομαι προς τη στοίβα με τις κούτες με το μυαλό συγκεντρωμένο στη μετακόμιση. Ξαφνικά ένα κλικ γίνεται μέσα…

Για πολλά χρόνια ήμουν ένας άνθρωπος που δούλευε από το πρωί μέχρι το βράδυ(κυριολεκτικά). Τότε πίστευα, ότι αυτό που κάνω είναι πάρα πολύ δύσκολο. Ώρες-ώρες σκεφτόμουν “Αχ όταν θα κάνω και εγώ παιδί,θα κάτσω σπίτι να ξεκουραστώ, όπως όλες οι άλλες γυναίκες”. Πίστευα, ότι αυτό που κάνω είναι τόσο κουραστικό και είχα την λανθασμένη πεποίθηση, ότι οι μαμάδες στο σπίτι, απλά κάθονται, ξεκουράζονται πάνε βόλτες. Όλες οι σκέψεις ήταν λανθασμένες. Με το πέρασμα του χρόνου, όταν έκανα το δικό μου παιδί, οι αϋπνίες και το άγχος μου χτύπησαν την πόρτα. Αναθεώρησα όσα πίστευα για την καθημερινότητα μιας μαμάς.  Ξαφνικά αισθανόμουν, ότι οι ατελείωτες ώρες στη δουλειά, που τότε με έκαναν…

Αυτό το άρθρο θέλω να το αφιερώσω στο παιδί μου, τη μεγαλύτερη αγάπη της ζωής μου, στο θαυματάκι μου και καλύτερο μου φίλο. Σε εσένα παιδί μου,που κάποιες φορές η κούραση μου, κάποιες φορές η στεναχώρια μου και άλλες τα άγχη μου, αναγκάστηκες, να με ακούς να σου υψώνω την φωνή. Σε εσένα που το μόνο που ήθελες ήταν να παίξω μαζί σου. Να κάνουμε παρέα μια σκανδαλιά. Να πάμε μια βόλτα. Και εγώ από την άλλη βουτηγμένη στη καθημερινότητα,στην καθημερινότητα που μας συνεπαίρνει, περνούσα δικές μου δύσκολες στιγμές. Κάποιες φορές σε μάλωνα χωρίς να φταις. Μα έτσι δεν είμαστε οι άνθρωποι; Με αδυναμίες, ελαττώματα και πολλές φορές λυγίζουμε. Σημασία…

Σήμερα πήγαμε βόλτα με τα παιδιά στην Αριστοτέλους. Η κόρη μου έχει λατρεία με τα μπαλόνια (όπως πολλά παιδάκια υποθέτω). Ήθελε πάση θυσία να της αγοράσουμε ένα μπαλόνι από έναν πλανόδιο, ξέρετε αυτά με το ήλιον που πετάνε. Της πήραμε λοιπόν ένα μπαλόνι με τον αγαπημένο της ήρωα. Ήταν τόσο χαρούμενη. Το κρατούσε, έτρεχε και κοιτούσε πίσω της αν την ακολουθεί. Είχε ξετρελαθεί. Της εξηγήσαμε ότι σε περίπτωση που της φύγει από το χέρι θα πετάξει ψηλά. Της προτείναμε να το δέσουμε από την άκρη στο μπουφάν της σε περίπτωση που της φύγει. Δεν ήθελε με τίποτα. Ήθελε να το κρατά η ίδια. Να το οδηγεί, να το τραβάει και…